خطبه شماره۶۲

و من خطبة له عليه السلام

أَلاَ وَ إِنَّ اَلدُّنْيَا دَارٌ لاَ يُسْلَمُ مِنْهَا إِلاَّ فِيهَا وَ لاَ يُنْجَى بِشَيْ‏ءٍ كَانَ لَهَا اُبْتُلِيَ اَلنَّاسُ بِهَا فِتْنَةً فَمَا أَخَذُوهُ مِنْهَا لَهَا أُخْرِجُوا مِنْهُ وَ حُوسِبُوا عَلَيْهِ وَ مَا أَخَذُوهُ مِنْهَا لِغَيْرِهَا قَدِمُوا عَلَيْهِ وَ أَقَامُوا فِيهِ فَإِنَّهَا عِنْدَ ذَوِي اَلْعُقُولِ كَفَيْ‏ءِ اَلظِّلِّ بَيْنَا تَرَاهُ سَابِغاً حَتَّى قَلَصَ وَ زَائِداً حَتَّى نَقَصَ

 

«در آن هنگام كه امام(ع) را تهديد به قتل و ترور كردند فرمود:»پروردگار براى من سپر محكمى قرار داده كه مرا از حوادث حفظ مى‏كند و هنگامى‏كه روز من فرا رسد از من دور مى‏شود و مرا تسليم حوادث مى‏نمايد،در آن روز نه تير خطامى‏كند و نه زخم بهبودى مى‏يابد(اما امروز وحشتى ندارم)  

(عکسهای نجف تقدیمی از سید عزیز)

۱۷/۵/۱۳۹۱