سید محمد جواد ذاکر طباطبایی

ثانیه‏های محنت‏ بارت، صفحات خیالم را میسوزاند.
بر کتیبه‏های سوخته مینویسمت و وجدان‏های بیدار جهان را به قضاوت میطلبم.
ناله‏های کودکی‏ات، خاطر بادها را پریشان کرده است.
قناریان تنها، تاریک خرابه را به یاد می‏آورند و می‏گریند.
پنجره‏ها، کابوس‏های سیاهت را تب میکنند.
خارها، پاهای برهنه‏ات را جگرریش میکنند.
میروی و کوچکی دنیا را به طالبانش وامیگذاری.
اندوهت را بر صورت خرابه میپاشی و میگذری تا به لبخندی ابدی بپیوندی...